خوشه پروین

خوشه پروین یا "ثریا" را بسیاری می‌شناسند. قدیمی‌ها که خیلی راحت آن را در آسمان پیدا می‌کنند. برای مشاهده آن در ساعتهای قبل از نیمه شب ، بالای سرتان را نگاه کنید. لکه مه آلودی می‌بینید که با کمی دقت چند ستاره هم در آن می‌توان تشخیص داد. تیز بینی چشمانتان را با شمارش ستاره‌های خوشه پروین بیازمایید! در هوای آلوده شهرهای بزرگ معمولا فقط 4 تا 5 ستاره پروین را می‌توان دید. اگر در شبی صاف تا 6 ستاره در پروین توانستید ببینید، دید چشمانتان عادی است. در برخی شبهای صاف می‌توان تا 8 ستاره را نیز در پروین شمارش کرد.



تصویر


 

قدر ستارگان

روی هم رفته 20 ستاره پروین از قدر ششم درشخان‌ترند. اما انتظار نداشته باشید همه آنها را بتوانید به چشم ببینید، چون برخی از آنها بسیار به هم نزدیکند و تفکیک آنها بسیار دشوار است. کسانی بودند که می‌توانستند حتی تا 18 ستاره پروین را هم با چشم غیر مسلح ببینند! در مقایسه با دقت عقاب گونه دیدگان آنها ، مردمان عادی تقریبا کورند! پروین یکی از نزدیکترین خوشه‌های اختری باز در سراسر آسمان است و فقط خوشه باز "هوادس" در همان صورت فلکی ثور ، از آن به ما نزدیکتر است. فاصله 430 سال نوری ما را از ستاره‌های تشکیل دهنده پروین جدا می‌کند. این خوشه، پهنه‌ای به وسعت 4 برابر قرص ماه را می پوشاند و از اینجا می توان نتیجه گرفت اندازه واقعی آن تقریبا 22 سال نوری باید باشد. اگر به دوربین دوچشمی دسترسی دارید با آن به این خوشه زیبا نگاهی بیندازید!
عکسهای زمانگیر ، پروین را در احاطه سحابی رقیقی نشان می‌دهند که بیش از این پنداشته می‌شد بازمانده دوران پیدایش ستاره‌های آن باشد، اما چهار سال پیش ، اخترشناسان ، با بررسی دوباره تصاویر ماهواره فرو سرخ "
آیراس" دریافتند که این سحابی متعلق به خود خوشه نیست بلکه پروین فقط از میان آن عبور می‌کند و ربطی به آن ندارد.

صور فلکی و فصول سال

مردم ، سالیان دراز با مشاهده آسمان تصور می‌کردند که شکل گروههای ستارگان همانند اشیا و موجودات روی زمین است. این گروههای ستارگان را صور فلکی می‌نامند. برخی از این صورتهای فلکی مشهور را به راحتی می‌توان یافت. برخی دیگر ، از ستارگان کم نور تشکیل یافته‌اند و جز در نواحی تاریک و دور از نور شهر دیده نمی‌شوند. اسامی ‌بعضی از آنها هزاران سال است که مورد استفاده قرار می‌گیرد. در حالی که دیگران اسامی ‌جدید دارند. نام صورتهای فلکی آسمان نیمکره جنوبی اغلب جدید است.

تقسیم‌بندی آسمان

کلمه صورت فلکی برای اخترشناسان امروزی معنی ویژه‌ای دارد. همانطور که کشور را به ایالتها و استانهای مختلف تقسیم‌بندی می‌کنند، آسمان نیز به 88 ناحیه تقسیم‌بندی شده است. هر یک از این نواحی به اسم صورت فلکی مخصوصی خوانده می‌شود. تمام ستارگان ، حتی کم نورترین آنها که در داخل مرزهای یک ناحیه قرار دارند، متعلق به آن صورت فلکی هستند.

صورتهای فلکی بهار

در شبهای بهار صورت فلکی دب اکبر (خرس بزرگ) به بالاترین نقطه خود در آسمان می‌رسد. در عرضهای جغرافیای 50 و 60 درجه شمالی ، می‌توان درست در بالای سر دید. به کمک بخشی از دب اکبر می‌توان سه ستاره قدر اول را به روش زیر در شبهای بهار پیدا کرد. با امتداد دم خرس ، ستاره سماک رامح را پیدا می‌کنیم. سماک رامح یکی از روشنترین ستارگان آسمان نیمکره شمالی است و به رنگ سرخ دیده می‌شود. این ستاره متعلق به صورت فلکی عوا (ارابه‌ران) است.

ستارگان دیگر این صورت فلکی همه بطور قابل ملاحظه‌ای از سماک رامح کم نورترند. در کنار عوا ، صورت فلکی کوچک و ظریف
الکیل یا فکه ، قرار دارد. که از ستارگان تقریبا کم نورتری تشکیل یافته است. آنها که همانند یک نیم دایره در کنار هم قرار گرفته‌اند، سبب می‌شوند که الکیل ، شکل مشخص و برجسته‌ای در آسمان داشته باشد. با امتداد منحنی که از دم اکبر شروع شده و از سماک رامح نیز می‌گذرد، به ستاره سماک اعزل ، می‌رسیم. این ستاره قدر اول که روشنترین ستاره صورت فلکی سنبله است، به رنگ سفید دیده می‌شود.

یکی از واضح ترین صورتهای فلکی بهار ،
صورت فلکی شیر است. در این موقع سال ، می‌توان با نگاهی به سمت جنوب آن را یافت. ستاره قطبی در امتداد دو ستاره از صورت فلکی دب اکبر قرار دارد. حال اگر این خط راست را در جهت دیگر امتداد دهیم، به صورت فلکی شیر می‌رسیم. سر شیر به شکل علامت سوال (؟) یا داس است. ستاره قدر اول قلب الاسد در این صورت فلکی است.

صورتهای فلکی تابستان

در شبهای تابستان ، سه ستاره قدر اول به وضوح دیده می‌شوند، که عبارتند از ردف در صورت فلکی دجاجه (قو) ، نسر واقع در صورت فلکی شلیاق و نسر طایر در صورت فلکی عقاب. در تابستان با مشاهده سمت جنوب آسمان ، این سه را می‌بینیم که مثلث برجسته‌ای را درست می‌کنند. ردف روشن ترین ستاره صورت فلکی دجاجه است. گاه آنرا صلیب شمالی نیز می‌خوانند. دجاجه درست در میان کهکشان راه شیری واقع است.

با
دوربین دوچشمی ‌یا تلسکوب کوچک ، چندین میدان انبوه ستاره‌ای را در این بخش آسمان می‌بینیم که برخی از آنها هزاران سال نوری با ما فاصله دارند. این میدانهای ستاره‌ای به صورت درخشش راه شیری نمایان می‌شوند. در نزدیکی دجاجه ، تکه‌های تاریک ابر و غبار که در اعماق فضا قرار دارند، جلوی نور ضعیف ستارگان دوردست را می‌گیرند. نسر واقع یکی از ستارگان صورت فلکی شلیاق است. شلیاق و نسر واقع به عقاب تعلق دارند. ستارگان دیگر در این صورت فلکی بسیار کم نورتر از نسر واقع و نسر طایر هستند.

صورتهای فلکی پاییز

صورت فلکی ذات‌الکرسی بهترین نقطه شروع برای یافتن ستارگان در پاییز است. پنج ستاره اصلی در آن همانند حرف w کنار هم قرار گرفته‌اند و با این که هیچ‌کدام روشنتر از قدر اول نیستند ولی به راحتی دیده می‌شوند. شبهای پاییز این صورت فلکی در بخش بالایی آسمان دیده می‌شود. در عرضهایی در حدود 50 تا 60 درجه می‌توان آن را درست در بالای سر دید. اگر دو ستاره آخری حرف w را امتداد دهیم، به صورت فلکی قیفاووس می‌رسیم. در طرف دیگر آن صورت فلکی امراه‌المسلسله واقع است.

به کمک حرف w ، می‌توان
صورت فلکی بزرگ فرس اعظم یا را یافت. ستارگان اصلی آن مربع بزرگی می‌سازند که مربع فرس اعظم نامیده می‌شود. این مربع اندازه بزرگی دارد. هیچ یک از ستارگان آن روشنتر از قدر اول نیستند.

صورتهای فلکی زمستان

صورتهای فلکی زمستان مشهورند و شناختن آنها نیز آسان است. زمستان بهترین موقع برای شروع شناسایی صورتهای فلکی است. یکی از باشکوه‌ترین مناظر آسمان را می‌توان در شبهای دی ماه دید. در این ماه صورت فلکی شکارچی پیش روی شماست و در آن سه ستاره درخشان ، شمشیر کمربند این شکارچی افسانه‌ای را تشکیل می‌دهند. هفت ستاره از قدرهای اول و دوم فراموش نشدنی این صورت فلکی را بوجود می‌آورند. ابط الجوزا ستاره بالایی سمت چپ ، سرخ رنگ است درست در مقابل آن ، رجل الجوزا قرار دارد که در قسمت پایین سمت راست واقع است و به رنگ آبی _سفید دیده می‌شود.

در راستای کمربند شکارچی می‌توان ستاره پرنور
شعرای یمانی را در صورت فلکی کلب اکبر (سگ بزرگ) دید. شعرای یمانی درخشانترین ستاره‌ای است که می‌توان در نیمکره شمالی دید. شعرای یمانی در صورت فلکی کلب اصغر (سگ کوچک) ستاره قدر اول دیگری است که با ابط الجوزا و شعرای یمانی مثلثی می‌سازند.

با نگاهی به بالای
جبار صورتهای فلکی ثور (گاو) و جوزا (دو پیکر) را می‌توان یافت. روشن‌ترین ستاره ثور یعنی دیران همانند ابط الجوزا سرخ‌رنگ است. در نزدیکی سر ثور ، خوشه پروین (هفت خواهر) قرار دارد که به وضوح دیده می‌شود. اگر اندکی بالاتر از ثور را نگاه کنیم، صورت فلکی ممسک الاعنه را خواهیم دید. ستاره قدر اول و زرد رنگ عیوق در این صورت فلکی است.

منطقه‌البروج

نزد بسیاری از مردم دوازده صورت فلکی از شهرت بسیاری برخوردارند. آنها در منطقه‌البروج واقع‌اند. منطقه‌البروج نواری از صورتهای فلکی است که دور تا دور آسمان کشیده شده است. سبب اهمیت این نوار آن است که مسیر ظاهری خورشید ، ماه و سیارات همواره در درون آن دیده می‌شود. می‌توان دور کرد که ستارگان صورتهای فلکی منطقه‌البروج ، مدار زمین به دور خورشید را احاطه کرده‌اند. مسیر همه سیارات به دور خورشید و مدار ماه به دور زمین تقریبا در یک صفحه واقع‌اند. شکل منظومه شمسی همانند یک قرص گرد بسیار بزرگ ولی نازک است. بنابراین بیشتر اعضای منظومه شمسی را همواره در میان صورتهای فلکی منطقه‌البروج می‌یابیم.

علامت منطقه‌البروجی مشخص

علامت منطقه‌البروجی شما آن صورت فلکیی است که هنگام تولدتان خورشید در آن قرار داشته است، با اینکه ستارگان آسمان در روز دیده نمی‌شوند، ولی می‌دانیم آنها در آسمان هستند. با گردش زمین در مدار خود ، از نظر ما ، مکان خورشید در میان دوازده صورت فلکی منطقه‌البروج حرکت می‌کند. طالع‌بینان ، منطقه‌البروج را به دوازده بخش مساوی تقسیم می‌کنند و به گمان آنها خورشید هر بخش را در یک ماه می‌پیماید. در حالی که ، به نظر اخترشناسان صورتهای فلکی منطقه‌البروج اندازه‌های مساوی ندارند.


در جدول زیر اسامی دوازده ماه سال و صور فلکی مربوط به آنها آمده است.




 

بهار تابستان پائیز زمستان
حمل (فروردین) سرطان (تیر) میزان (مهر) جدی (دی)
ثور (اردیبهشت) اسد (مرداد) عقرب (آبان) دلو (بهمن)
جوزا (خرداد) سنبله (شهریور) قوس (آذر) حوت (اسفند)

روش مشاهده صورتهای فلکی

در شبهای تاریک و بخصوص دور از نور شهر ، تشخیص صورتهای فلکی به علت پدیدار شدن ستارگان زیادی در کره آسمانی دشوار است. حتی اگر موقعیت یک صورت فلکی را بیابید، از میان تعداد زیادی ستاره تشکیل فرم آن مشکل می‌نماید. نیاکان ما ، این مشکل را با انتخاب حدود 500 ستاره نورانی و نادیده گرفتن بقیه حل کرده بودند و بدین طریق موفق به یافتن صورتهای فلکی می‌شدند. ولی در اینجا به روشی جالب و مهم اشاره می‌کنیم.

به یاری این روش ، به آسانی قادر به یافتن صورتهای فلکی خواهید شد. به تجربه ثابت شده است که هرگاه چشم انسان به طرح شیء بخصوصی عادت کند، بخوبی می‌تواند آن شیء را هنگام استتار نیز بیابد، این امر با تطبیق حدود و طرح همان شیء با شکل استتار شده آن صورت می‌گیرد.


تصویر
صورت فلکی دب اکبر

یافتن صورتهای فلکی

در یافتن صور فلکی نیز ترتیبات بدین طریق است. هرگاه طرح کلی صورت فلکی را بخوبی یاد گرفتید، به راحتی آنرا از میان ستارگان زیادی که در آن موقعیت می‌بینید، تشخیص خواهید داد. بطور خلاصه می‌توان گفت که: به عوض پیدا کردن تک تک ستارگان یک صورت فلکی ، بیشتر به ترکیب کلی آن توجه کنید. خطوطی را که در نقشه‌ها برای ارتباط دادن ستارگان بکار رفته ، در نظر بگیرید و روش مجسم کردن طرح ، در مورد یافتن صورتهای فلکی نیز بکار گیرید.

چگونه یک صورت فلکی را ببینیم؟

ولی مسئله مهم دیگری باقی است، برای یافتن یک صورت فلکی دلخواه ، به کدامین قسمت آسمان باید نگاه کرد؟ به عبارتی دیگر چگونه می‌توان یک صورت فلکی را "دید"؟ مثالی ساده برای ان کار می‌آوریم. فرض کند با دوستتان در باغی قدم می‌زنید. ناگهان پرنده زیبایی را در روی درختی می‌بینید و می‌خواهید آنرا به دوستتان نیز نشان دهید. چه می‌کنید؟ اول مجبورید به همان درخت رو کرده و با دستتان مستقیما به پرنده اشاره کنید. جهت و زاویه دست شما ، پرنده را نشان خواهد داد. در نجوم نیز ، یافتن ستاره‌ها و صور فلکی ، تقریبا به این شکل ممکن می‌گردد. یعنی ابتدا بایستی "سمت" و "ارتفاع" ستاره مشخص شود. این روش ، یکی از روشهای ابتدایی برای یافتن موقعیت اجرام آسمانی است.

img/daneshnameh_up/7/7a/Koreyesamavi.jpg
کره سماوی
این ماکت متعلق به قرن نوزدهم ، خورشید
و زمین و صور فلکی را نشان می‌دهد.


 

سمت و ارتفاع در ستاره شناسی

سمت موقعیتهای روی دایره افق ، نقاط سمت نامیده می‌شوند. بیاد بیاورید که چگونه موقعیت خود را در محلی پیدا می‌کردید. اول رو به شمال ایستاده ، مشرق را با دست راست و مغرب را با دست چپ نشان می‌دادید. این کار ، وسط قطب نما نیز امکان پذیر است. از شمال یا جنوب شروع کرده و با چرخش خود ، موقعیت نقاط را با توجه به درجه‌ای که از روی صفحه قطب نما می‌خوانید مشخص کنید.

ارتفاع زاویه‌ای است ما بین صفحه افقی و خطی که ستاره را به چشم ناظر وصل می‌کند. با دستتان به افق اشاره کنید. با پیمودن ْ90 بطرف بالا (ربع دایره) درست بالای سرتان را نشان خواهید داد. این نقطه "سمت الرأس" یا سرسو نامیده می‌شود. (برای دیدن سمت الرأس مجبورید سرتان را کمی به عقب کج کنید). برای راحتی کار ، ما این ربع دایره را به چهار قسمت تقسیم می‌کنیم که هر قسمت ، زاویه‌ای را نشان می‌دهد. این زوایا عبارتند از ْ30 - ْ45 - ْ60 - ْ90. نحوه تعیین این زوایا توسط اشاره دست انجام می‌شود. با تمرین این روش، یعنی یافتن سمت و ارتفاع و با یاری گرفتن از تصویرهای صورتهای فلکی به راحتی ستارگان و صورتهای فلکی دلخواهتان را پیدا خواهید کرد.